Over wondes, extern en intern

Ik was gisteren op stap met schoenen die mij telkens opnieuw blaren opleveren, gisteren was niet anders. Met enkele wondes en pleisters ging ik deze ochtend op wandel met Millie en dacht ik erover na.

Momenteel voel ik mij kwetsbaar. Niet alleen door deze wonde, maar ook intern. Gelijk de wonde aan mijn enkel: rauwe huid, waar bijna elke aanraking voelbaar is en invloed heeft op de kwetsbaarheid in mij.

Ik observeer, analyseer, probeer die kwetsbaarheid te begrijpen, zodat ik manieren zou vinden om uit deze ongemakkelijkheid te kunnen stappen, want gelijk de meeste van ons, probeer ik ook ongemakkelijke gevoelens te vermijden, negeren of net dieper graven naar het waarom, zodat we de wonde naast ons neer kunnen leggen en geloven dat ze zo sneller verdwijnt.

Maar vaak werkt dit averechts en komen we terecht in mind-loops die ons net extra kwetsbaar maken voor invloeden van buitenaf. Waardoor je misschien sneller uitvliegt of sterker reageert naar een ander toe. Ik probeer mezelf hier niet in te kwellen, misschien is het juist de kwetsbaarheid die ons probeert te beschermen.

En toch probeer ik ook dankbaar te zijn voor die kwetsbaarheid. Niet omdat pijn mooi is, maar omdat ze zichtbaar maken wat we ergens diep vanbinnen wel al weten. Zoals ik nu opnieuw besef dat deze schoenen mij geen goed doen, ondanks dat ik dat al langer wist. Zo besef ik ook dat interne wondes mij op dezelfde manier dichter bij mezelf brengen.

Een wonde met zorg en aandacht behandelen doet ook pijn, maar het is vaak net die aandacht die maakt dat ze op de juiste manier kan helen. Herstellen naar een nieuwe huid, die opnieuw wrijving aankan.

Niet alles wat pijn doet moet verdwijnen, soms wil het gewoon gezien worden.